De essentie van de het werk met de ouderen van Sant’Egidio ligt in de menselijke nabijheid in het dagelijks leven van de bejaarden. De meeste mensen hebben een grote wens als ze oud worden: thuis kunnen blijven wonen. Sant’Egidio neemt deze wens van de ouderen serieus, en helpt hen waar mogelijk om in hun eigen omgeving te blijven wonen.

In het woonzorgcentrum waar ouderen worden bezocht, probeert de Gemeenschap eenzaamheid van mensen te verlichten, de bewoners met elkaar in contact te brengen en zo de sfeer van samenleven in de instelling te verbeteren. Bij thuiswonende ouderen zijn er vaak praktische noden, maar ook hier blijft de vriendschap essentieel.

Een belangrijke ontwikkeling is de groeiende betrokkenheid van ouderen zelf bij dit werk. Ook fitte senioren willen zich hiervoor inzetten. Ze gaan op hun beurt, net zoals de jongere mensen van de Gemeenschap, andere ouderen bezoeken.

De Gemeenschap van Sant’Egidio zorgt ervoor dat professionele instellingen worden ingeschakeld. Ze organiseren mantelzorg waar nodig en coördineren het geheel. Op die manier kan voor ouderen hun laatste wens in vervulling gaan, omringd door vrienden van verschillende generaties en culturen.

Ouderen horen om zich heen voortdurend dat zij een last zijn. Vanuit de vriendschap ziet Sant’Egidio juist ook kansen voor ouderen.

Voor Sant’Egidio staat centraal dat het noodzakelijk is om te komen tot een andere visie op en omgang met één van de grote uitdagingen van onze tijd: de vergrijzing. In ons Europese continent – en dit wordt meer en meer ook een realiteit van de andere continenten – wordt men steeds ouder en het aantal ouderen neemt toe dankzij de medische en technologische vooruitgang.

We stellen echter vast dat er een grote culturele en spirituele tekortkoming is in onze cultuur om deze extra levensduur positief in te vullen en op waarde te schatten. Te vaak wordt over vergrijzing gesproken als een probleem (de hoge kosten, de last voor de familie) en te weinig als een kans; zoveel ouderen in onze samenleving hebben waar iedereen gebrek aan heeft: tijd, en dus ook sociale tijd om zich in te zetten voor anderen. De ouderen vormen in die zin een potentieel van mogelijkheden om andere mensen te bezoeken, om tijd te maken voor zieken en anderen. Dit is extra waardevol in een hectische maatschappij waarin – vanuit een sterk materialistische visie – de zwakken en zieken steeds meer in een isolement terechtkomen.

Amsterdam

Elke zaterdagochtend ontmoeten wij de bejaarden van een woonzorgcentra Makroon en Kastanjehof, voor een gesprek, ondersteuning, een uitje met de rolstoel: kortom, voor vriendschap. Zowel in de zomer als in de winter organiseren wij diverse activiteiten, zoals een uitstapje naar het Vondelpark, een boottocht op de grachten en met kerst een kerstfeest.

Apeldoorn

In Apeldoorn bezoeken we wekelijks ouderen in de wijk. Zij kijken uit naar de ontmoeting, de aandacht en de nabijheid die hun eenzaamheid doorbreekt.